Zobacz więcej

Reklama

Global Press Polska

To jedyny turniej Wielkiego Szlema rozgrywany na mączce. Nawierzchnia, która nagradza cierpliwość, wytrzymałość i inteligencję taktyczną. Nawierzchnia, która przez dekady potrafiła obnażyć słabości największych mistrzów i wynieść na szczyt zawodników, których nikt wcześniej nie uważał za faworytów.

Historia Roland Garros to nie tylko lista zwycięzców. To opowieść o ludziach, którzy przekraczali granice możliwości.

Człowiek, który nigdy nie powinien wygrać – Mats Wilander 1982

W 1982 roku niewielu kibiców znało nazwisko 17-letniego Szweda.

Mats Wilander przyjechał do Paryża jako nieznany szerzej junior. Nie był rozstawiony. Nie należał do grona faworytów. Nie miał doświadczenia największych gwiazd.

Kilka tygodni później cały tenisowy świat mówił już tylko o nim.

Po drodze pokonał między innymi Ivana Lendla i Guillermo Vilasa, a w finale wygrał jeden z najbardziej wyczerpujących meczów swojej epoki. Miał zaledwie 17 lat i został najmłodszym mistrzem Wielkiego Szlema w historii mężczyzn. Rekord ten utrzymał się do czasu pojawienia się Borisa Beckera.

Ale nie tylko wyniki sprawiły, że Wilander zapisał się w historii.

W półfinale przy stanie meczowym poprosił sędziego o powtórzenie punktu, który dawał mu zwycięstwo, ponieważ uważał, że decyzja arbitra była błędna. W świecie zawodowego sportu był to gest niemal niewiarygodny.

Finał, który złamał Johna McEnroe – 1984

Wielu historyków tenisa uważa finał Roland Garros 1984 za jeden z najlepszych meczów wszech czasów.

John McEnroe przyjechał do Paryża niepokonany. Wygrał pierwsze 42 mecze sezonu. Dominował nad rywalami jak mało kto wcześniej. W finale prowadził z Ivanem Lendlem 6:3, 6:2 i wydawało się, że za chwilę zdobędzie jedyny tytuł Roland Garros w swojej karierze.

Wtedy wydarzyło się coś niezwykłego.

Lendl zaczął odrabiać straty. Set po secie. Gem po gemie.

Po ponad czterech godzinach walki Czech wygrał 3:6, 2:6, 6:4, 7:5, 7:5 i zdobył pierwszy tytuł wielkoszlemowy w karierze. Dla McEnroe była to jedna z najbardziej bolesnych porażek życia. Nigdy później nie zagrał już w finale Roland Garros.

Yannick Noah i dzień, który zatrzymał Francję

Jest rok 1983. Francja od dekad czeka na mistrza Roland Garros.

Yannick Noah staje się bohaterem narodowym.

Pokonując Matsa Wilandera w finale, zdobywa tytuł, który do dziś pozostaje jednym z najważniejszych momentów francuskiego sportu. Co ciekawe, przez kolejne ponad 40 lat żaden Francuz nie powtórzył tego osiągnięcia w singlu mężczyzn.

Do dziś wielu kibiców uważa triumf Noah za największe sportowe wydarzenie we współczesnej historii francuskiego tenisa.

Michael Chang i mecz, którego nie powinien wygrać

Roland Garros 1989.

17-letni Michael Chang gra z Ivanem Lendlem. Jest wyczerpany. Ma skurcze. Ledwo porusza się po korcie.

W pewnym momencie zaczyna serwować z linii serwisowej, ponieważ nie ma już siły wykonywać pełnego ruchu. Publiczność nie wierzy własnym oczom. Lendl jest zdezorientowany. 

Chang wygrywa.

Kilka dni później zostaje najmłodszym mistrzem Roland Garros w historii. Rekord ten obowiązuje do dziś.

Steffi Graf i najbardziej jednostronny finał w historii

Niektóre rekordy wydają się niemożliwe do pobicia.

W finale Roland Garros 1988 Steffi Graf pokonała Natallę Zwieriewą 6:0, 6:0.

Cały mecz trwał zaledwie 34 minuty.

Był to najbardziej jednostronny finał Wielkiego Szlema w erze Open i jeden z najbardziej niewiarygodnych wyników w historii profesjonalnego tenisa.

Co jeszcze bardziej imponujące, kilka miesięcy później Graf skompletowała słynny Golden Slam – wygrała wszystkie cztery turnieje Wielkiego Szlema oraz złoty medal olimpijski w jednym sezonie. Do dziś nikt nie powtórzył tego osiągnięcia.

Andre Agassi i powrót z otchłani

W 1999 roku Andre Agassi znalazł się dwa sety od kolejnej wielkoszlemowej porażki.

W finale przeciwko Andrijowi Miedwiediewowi przegrywał już 0:2 w setach.

Wielu kibiców zaczęło opuszczać trybuny.

Agassi jednak wrócił.

Odrobił straty i wygrał jeden z najbardziej dramatycznych finałów końca XX wieku.

Dzięki temu zwycięstwu został jednym z nielicznych zawodników w historii, którzy skompletowali Career Grand Slam, czyli wygrali wszystkie cztery turnieje Wielkiego Szlema.

Narodziny Króla Mączki

W 2005 roku na kortach Roland Garros pojawił się 19-letni Hiszpan.

Nazywał się Rafael Nadal.

Nikt nie przypuszczał wtedy, że rozpoczyna się najbardziej dominująca era w historii jednego turnieju tenisowego. Od 2005 do 2022 roku Nadal zdobył 14 tytułów Roland Garros.

Czternaście.

Dla porównania – Björn Borg, uznawany wcześniej za największego specjalistę od mączki, wygrał sześć razy. Ivan Lendl trzy. Gustavo Kuerten trzy. Novak Djokovic trzy.

Przez niemal dwie dekady Roland Garros nie był turniejem, w którym pytano, kto wygra.

Pytano jedynie, czy ktoś jest w stanie pokonać Nadala.

Najczęściej odpowiedź brzmiała: nie.

Roland Garros – najtrudniejszy turniej świata

Wielu zawodników uważa, że spośród wszystkich Wielkich Szlemów to właśnie Roland Garros jest najtrudniejszy do wygrania. Długie wymiany. Pięciosetowe maratony. Powolna nawierzchnia.

Ogromne wymagania fizyczne. Tutaj nie wystarczy mocny serwis. Nie wystarczy jeden dobry dzień. Aby wygrać w Paryżu, trzeba przez dwa tygodnie prezentować tenis niemal idealny.

Może właśnie dlatego zwycięstwo na czerwonej mączce ma dla wielu mistrzów szczególną wartość.

Historia pisana każdego roku

Od pierwszej edycji w 1891 roku Roland Garros przetrwał wojny światowe, zmiany pokoleniowe i rewolucje technologiczne. Turniej stał się symbolem tradycji, a jednocześnie miejscem narodzin nowych gwiazd.

Każdego roku pojawiają się nowe nazwiska. Nowi bohaterowie. Nowe historie.

A jednak gdy zawodnicy wychodzą na kort Philippe-Chatrier, czują obecność tych, którzy byli tu wcześniej – Borga, Lendla, Graf, Agassiego, Kuertena, Djokovicia czy Nadala.

Bo Roland Garros to nie tylko turniej.

To żywe muzeum historii tenisa, w którym każdego roku dopisywany jest kolejny rozdział jednej z najpiękniejszych sportowych opowieści świata.

Każdego roku miliony kibiców śledzą zmagania najlepszych tenisistów świata na kortach Roland Garros. Dla większości jest to po prostu drugi turniej Wielkiego Szlema sezonu. Dla tenisowych purystów Roland Garros jest jednak czymś znacznie większym – miejscem, gdzie powstają legendy.